လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၄၀-ေက်ာ္က ဗန္းေမာ္ျမိဳ႔တြင္ ဦးခ်မ္းသာဟူသည့္ ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီးတဦး ရွိပါသည္။ သူသည္ သစ္လုပ္ငန္း၊ စိုက္ပ်ိဳးေရးလုပ္ငန္း၊ ကုန္စံုဆိုင္လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္သည္။ လုပ္ငန္းမ်ား ေအာင္ျမင္သျဖင့္ ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ္လည္း စိတ္ရင္းေကာင္း၊ ေစတနာ ေကာင္းမရွိပါ။ ေငြကို ႏွေျမာသည္။ လွဴဒါန္းေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲျခင္း လံုး၀မရွိပါ။

    သူ႔လုပ္ငန္းတြင္ လခစားလုပ္ေသာ လုပ္သားမ်ားစြာရွိသည္။ ေငြေၾကးခ်မ္းသာေသာ္လည္း အလုပ္သမား မ်ားအေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္၊ ညႇာတာစိတ္ လံုး၀မရွိေပ။ လုပ္အားခကိုလည္း ေစ်းႏွိမ္၍ေပးသည္။ လစာကို ေပးသင့္သည့္အခ်ိန္တြင္ ပံုမွန္မေပးဘဲ အခ်ိန္ဆြဲ၍ ထားသည္။ ရသင့္သည့္အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ျပီးမွ ရသျဖင့္ အလုပ္သမားမ်ားမွာ စိတ္ဆင္းရဲၾကသည္။ စိတ္ပ်က္အားငယ္ၾကရသည္။ သူ႔ထံက အလုပ္ထြက္ ခ်င္ၾကေသာ္လည္း အဆင္မေျပမွာစိုး၍ မထြက္ရဲၾကေပ။ တခ်ိဳ႔မွာ စိတ္ဆင္းရဲသျဖင့္ မ်က္ရည္က်ရသည္။ အလုပ္ရွင္အေပၚ ေစတနာေမတၱာမရွိၾကေတာ့ေပ။

       တေန႔ေသာအခါ ဦးခ်မ္းသာသည္ ေတာထဲရွိသစ္စခန္းသို႔ သူ၏ဒရိုင္ဘာႏွင့္အတူ ဂ်စ္ကားစီး၍ သြားသည္။ သစ္စခန္းတြင္ အလုပ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အလုပ္သမားေတြအေပၚ မေက်နပ္သျဖင့္ ဆူပူေအာ္ ေငါက္စိတ္ဆိုးသည္။ အျပန္မွာ မိုးခ်ဳပ္စျပဳျပီ။ ကားမီးကလည္း မလင္းပါ။ ဒရိုင္ဘာက ကားကို လ်င္ျမန္စြာ ေမာင္းလာရာ ျမိဳ႔ႏွင့္ ၁-မိုင္အကြာတြင္ ကားဘရိတ္ေပါက္ျပီး လမ္းေဘးရွိ သစ္ပင္ႀကီးကို ၀င္တိုက္မိရာမွ ကားတိမ္းေမွာက္သြားသည္။ ဦးခ်မ္းသာႏွင့္ ဒရိုင္ဘာတို႔ႏွစ္ဦး ပြဲခ်င္းျပီး ေသဆံုးၾကရသည္။ အခင္းျဖစ္ပြား ရာ၌ အနီးရွိရြာလူႀကီးကျမင္သျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာသို႔ အေၾကာင္းၾကားရာ အေလာင္းကိုအိမ္သို႔ ညတြင္းခ်င္း ကားျဖင့္သယ္သြားၾကသည္။ ဦးခ်မ္းသာ၏ဇနီးႏွင့္ သားသမီးတို႔မွာ တညလံုး ငိုေၾကြးၾကသည္။ ဆင္းရဲသား အလုပ္သမားမ်ား မ်က္ရည္က်ေအာင္ လုပ္ခဲ့၍ ယခုလို အေသဆိုးႏွင့္ ေသရတာဟု လူအမ်ားက ေ၀ဖန္ၾကသည္။

      ေလာကတြင္ စိတ္ရင္းေကာင္း၊ ေစတနာေကာင္းရွိရန္ အထူးလိုအပ္ပါသည္။ စိတ္ရင္းမေကာင္း၊ ေစတနာမေကာင္းသူမွာ မေကာင္းက်ိဳးကို ခံစားရမည္။ စိတ္ရင္းေကာင္း၊ ေစတနာေကာင္းရွိလွ်င္ ေကာင္းက်ိဳးခံစားရမည္ ျဖစ္ပါသည္။