(အႏၲာနႏၲဒိ႒ိ စတုတၳ၀ါဒ)
၅၇။ စတုတၳ၀ါဒ၌ကား အဆံုးရွိ အဆံုးမရွိ အယူရွိကုန္ေသာ အသွ်င္သမဏျဗာဟၼဏတုိ႔သည္ အဘယ္ကုိအေၾကာင္းျပဳ၍ အဘယ္ကုိ စြဲမွီ၍ ေလာက၏ အဆံုးရွိ အဆံုးမရွိကုိ ျပကုန္သနည္း -
ရဟန္းတို႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ သမဏသည္လည္းေကာင္း၊ ျဗာဟၼဏသည္လည္းေကာင္းၾကံစည္ေလ့ရွိ၏၊ စူးစမ္းေလ့ရွိ၏၊ ထုိသူသည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးၾကံစည္၍ စူးစမ္းဆင္ျခင္၍ မိမိ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ဤသုိ႔ ဆုိ၏- ''ဤေလာကသည္ အဆံုးရွိလည္း မဟုတ္၊ အဆံုးမရွိလည္း မဟုတ္၊ ' ဤေလာကသည္ အဆံုး ရွိ၏၊ ပတ္၍ သြားႏုိင္ေသာ ခရီးရွိ၏}ဟု ေျပာၾကေသာ ထုိသမဏျဗာဟၼဏတုိ႔၏ စကားသည္ မွား၏။ ' ဤေလာကသည္ အဆံုးမရွိ အပုိင္းအျခားမရွိ'ဟု ေျပာၾကေသာ ထုိသမဏျဗာဟၼဏတုိ႔၏စကားသည္လည္း မွား၏၊ ' ဤေလာကသည္ အဆံုးလည္း ရွိ၏၊ အဆံုးလည္း မရွိ'ဟု ေျပာၾက ေသာထုိသမဏျဗာဟၼဏတုိ႔၏ စကားသည္လည္း မွား၏၊ ဤေလာကသည္ အဆံုးရွိလည္း မဟုတ္၊ အဆံုးမရွိလည္း မဟုတ္''ဟု ဆုိ၏။
ရဟန္းတုိ႔ ဤသည္ကား စတုတၳ အေၾကာင္းတည္း၊ ယင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ယင္းကုိ စြဲမွီ၍ အဆံုးရွိအဆံုးမရွိ အယူရွိကုန္ေသာ အခ်ဳိ႕ေသာသမဏျဗာဟၼဏတုိ႔သည္ ေလာက၏ အဆံုးရွိ အဆံုးမရွိ ကုိျပကုန္၏။ (၄-၁၂)
၅၈။ ရဟန္းတုိ႔ အဆံုးရွိ အဆံုးမရွိ အယူရွိကုန္ေသာ ထုိသမဏျဗာဟၼဏတုိ႔သည္ ေလာက၏ အဆံုးရွိအဆံုးမရွိကုိ ဤေလးမ်ဳိးေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ျဖင့္ ျပကုန္၏။
ရဟန္းတုိ႔ အဆံုးရွိ အဆံုးမရွိ အယူရွိကုန္ေသာ သမဏျဗာဟၼဏအားလံုးတုိ႔သည္ ေလာက၏ အဆံုးရွိအဆံုးမရွိကုိ ျပၾကလွ်င္ ဤေလးမ်ဳိးေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဤ (ေလးမ်ဳိး) တုိ႔တြင္တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အေၾကာင္းျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ျပကုန္၏၊ ဤ (ေလးမ်ဳိး) တုိ႔မွ တစ္ပါးေသာအေၾကာင္းမရွိ။
၅၉။ ရဟန္းတုိ႔ ''ဤအယူတုိ႔သည္ ဤသုိ႔ စြဲယူထားလွ်င္ ဤသုိ႔ မွားယြင္းစြာ သံုးသပ္ထားလွ်င္ ဤသုိ႔လားရာရွိကုန္၏၊ ဤသုိ႔ တမလြန္ရွိကုန္၏''ဟု ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိ (ေလးမ်ဳိးေသာအယူ) ကုိသိေတာ္မူ၏။
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ထုိ (ေလးမ်ဳိးေသာအယူ) ကုိလည္း သိေတာ္မူ၏၊ ထုိ႔ထက္ အထူးသျဖင့္ လြန္ျမတ္ေသာ တရားကုိလည္း သိေတာ္မူ၏၊ ထုိ (အထူးသျဖင့္ လြန္ျမတ္ေသာတရား) ကုိ သိေတာ္မူေသာ္လည္း မွားယြင္းစြာ မသံုးသပ္၊ မွားယြင္းစြာမသံုးသပ္ေသာေၾကာင့္ ထုိ (ျမတ္စြာဘုရား) သည္ ကိုယ္ေတာ္တုိင္သာလွ်င္ နိဗၺာန္ကုိ သိေတာ္မူ၏။
ရဟန္းတုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေ၀ဒနာတုိ႔၏ ျဖစ္ေၾကာင္းကုိလည္းေကာင္း၊ ခ်ဳပ္ေၾကာင္းကုိလည္းေကာင္း၊ သာယာဖြယ္ကုိလည္းေကာင္း၊ အျပစ္ကုိလည္းေကာင္း ေ၀ဒနာတုိ႔မွ ထြက္ေျမာက္ရာကုိလည္းေကာင္းဟုတ္မွန္ေသာအတုိင္း သိေတာ္မူသျဖင့္ (တစ္စံုတစ္ရာ) မစြဲလမ္းမူ၍ လြတ္ေျမာက္ေတာ္မူ၏။
၆၀။ ရဟန္းတုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အၾကင္တရားတုိ႔ကုိ ကုိယ္ေတာ္တုိင္ ထူးေသာဉာဏ္ျဖင့္ မ်က္ေမွာက္ျပဳ၍ ေဟာေတာ္မူ၏၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ဟုတ္မွန္ေသာဂုဏ္ကုိ မွန္စြာေျပာလုိၾကလွ်င္ အၾကင္တရားတုိ႔ျဖင့္ ေျပာၾကရာ၏၊ နက္နဲကုန္ေသာ ျမင္ႏုိင္ခဲကုန္ေသာ သိႏုိင္ခဲကုန္ေသာ ၿငိမ္သက္ကုန္ေသာ မြန္ျမတ္ကုန္ေသာ ၾကံစည္ျခင္းျဖင့္ မေရာက္ႏုိင္ကုန္ေသာ သိမ္ေမြ႕ကုန္ေသာ ပညာရွိတုိ႔သာ သိႏုိင္ကုန္ေသာ ထုိတရားတုိ႔သည္ ဤသည္တုိ႔ပင္တည္း။
------