၆၁။ ရဟန္းတုိ႔ အဆံုးမရွိပစ္လႊင့္ေသာ အယူရွိကုန္ေသာ အခ်ဳိ႕ေသာသမဏျဗာဟၼဏတုိ႔သည္ ရွိကုန္၏၊ (ထုိသူတုိ႔သည္) ထုိထုိအရာ၌ အေမးခံၾကရလွ်င္ ေလးမ်ဳိးေသာအေၾကာင္းတုိ႔ျဖင့္ အဆံုးမရွိပစ္လႊင့္ေသာ စကားကုိ ဆုိကုန္၏။
အဆံုးမရွိ ပစ္လႊင့္ေသာ အယူရွိကုန္ေသာ ထုိအသွ်င္သမဏျဗာဟၼဏတုိ႔သည္ ထုိထုိအရာ၌ အေမးခံၾကရလွ်င္ အဘယ္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ အဘယ္ကုိ စြဲမွီ၍ ေလးမ်ဳိးေသာ အေၾကာင္းတုိ႔ျဖင့္ အဆံုးမရွိပစ္လႊင့္ေသာ စကားကုိ ဆုိကုန္သနည္း။


၆၂။ ရဟန္းတုိ႔ ဤေလာက၌ အခ်ဳိ႕ေသာ သမဏသည္လည္းေကာင္း၊ ျဗာဟၼဏသည္လည္းေကာင္း ''ဤကား ကုသုိလ္တည္း''ဟုဟုတ္မွန္ေသာအတုိင္း မသိ၊ ''ဤကား အကုသုိလ္တည္း''ဟုဟုတ္မွန္ ေသာအတုိင္း မသိ၊ ထုိသူအား ဤသုိ႔ အၾကံျဖစ္၏ -
 ''ဤကား ကုသုိလ္ဟုဟုတ္မွန္ေသာအတုိင္း ငါ မသိ၊ ဤကား အကုသိုလ္ဟုဟုတ္မွန္ေသာ အတုိင္းငါမသိ၊ ငါသည္ ဤကား ကုသုိလ္ဟုဟုတ္မွန္ေသာအတုိင္း မသိဘဲလ်က္ ဤကား အကုသိုလ္ဟုဟုတ္မွန္ေသာအတုိင္း မသိဘဲလ်က္ ဤကား ကုသုိလ္ဟုေသာ္လည္း ေျဖျငားအံ၊ ဤ ကားအကုသိုလ္ဟုေသာ္လည္း ေျဖျငားအံ၊ ငါ၏ ထုိအေျဖသည္ အမွားျဖစ္ရာ၏၊ ထုိအမွားေၾကာင့္ ငါ့အားပင္ပန္းျခင္း ျဖစ္ရာ၏၊ ထုိပင္ပန္းျခင္းေၾကာင့္ ငါ့အား အႏၲရာယ္ ျဖစ္ရာ၏''ဟု အၾကံ ျဖစ္၏။
ထုိသူသည္ ဤသုိ႔ မမွန္ေျပာျခင္းကုိ ေၾကာက္ေသာေၾကာင့္ မမွန္ေျပာျခင္းကုိ စက္ဆုပ္ေသာေၾကာင့္ဤကား ကုသုိလ္တည္းဟု မေျဖ၊ ဤကား အကုသုိလ္တည္းဟု မေျဖ၊ ထုိထုိအရာ၌ အေမးခံရလွ်င္ ''ဤသုိ႔ဟုလည္း ငါမယူ၊ ထုိသုိ႔ဟုလည္း ငါမယူ၊ အျခားသုိ႔ဟုလည္း ငါမယူ၊ (ဤသုိ႔ ထုိသုိ႔ အျခားသို႔) မဟုတ္ဟုလည္း ငါမယူ၊ (ဤသုိ႔ ထုိသုိ႔ အျခားသုိ႔) မဟုတ္သည့္မဟုတ္ဟုလည္း ငါမယူ''ဟု အဆံုးမရွိ ပစ္လႊင့္ေသာ စကားကုိ ဆုိ၏။
ရဟန္းတုိ႔ ဤသည္ကား ပဌမ အေၾကာင္းတည္း၊ ယင္းကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ယင္းကုိ စြဲမွီ၍ အဆံုး မရွိပစ္လႊင့္ေသာ အယူရွိကုန္ေသာ အခ်ဳိ႕ေသာသမဏျဗာဟၼတုိ႔သည္ ထုိထုိအရာ၌ အေမးခံၾကရလွ်င္အဆံုးမရွိ ပစ္လႊင့္ေသာ စကားကုိ ဆုိကုန္၏။ (၁-၁၃)